Bizim uyandırmaya kıyamadığımız, üstünü örtüp koklayarak sevdiğimiz çocuklarımız başkaları tarafından itilip kakıldığında daha çok canım yanıyor.
Olay sadece diğer çocuklar değil, çok sevdikleri arkadaşları, biz büyüklerde bilerek veya bilmeyerek incitebiliyor.
Benim oğlum her gittiği yerden bir arıza ile ama binlerce anı ile dönüyor. şükredip önüme bakıyorum.
Dominant bir arkadaşı eşyalarını ona taşıtmıştır, Arkadaşı onu itip geçmiştir, merdivenlerden düşmüştür.Üstü başı çamur içinde kalmıştır.
Bunların hepsi birer tecrübedir. aslında çok da pahalı birer tecrübedir.
Eğer arızalar azalarak, güzel anılar çoğalarak dönüyorsa karlıyızdır.
Bundan sonra boş vermeye ve yaşadıklarının onun için tecrübe olduğunu kabullenmeye başlayacağım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder